Random Thoughts

เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ได้ไปดูหนังสั้น 5 เรื่องในชื่อชุด "สถานีต่อไป กรุงเทพฯ" ที่ห้องสมุด William Warren มา

ได้ข่าวจากบล็อก projectlib

ห้องสมุด William Warren ตั้งอยู่ในซอยเกษมสันต์ 2 ตรงข้ามสนามกีฬาแห่งชาติพอดีเชียว เดินเข้าไปเรื่อย ๆ ประมาณ 200 เมตร มองทางซ้าย เป็นตึกที่มีสนาม (ที่จอดรถ) กว้าง ๆ เรียกว่าอาคาร เฮนรี่ บี. ธอมป์สัน นั่นล่ะครับ

เดินเข้าไปเจอโปสเตอร์งาน

ขึ้นลิฟท์ไปถึงห้องฉาย

เข้าไปเจอลุงท่านนี้

สารภาพว่าตอนแรกเห็นไกล ๆ ไม่รู้ว่าเป็นหุ่น ก็คิดในใจว่าทำไมนั่งดูจอเปล่า ๆ อยู่นั่น

บรรยากาศก่อนฉาย

แล้วก็เริ่มฉาย หนังสั้นทั้งหมด 5 เรื่องเกี่ยวข้องกับกรุงเทพมหานคร เริ่มกันเลย

1. เงาตามตัว - twist around

   ใช้วิธีถ่ายภาพเยอะ ๆ (คล้าย ๆ burst mode) แล้วนำมาต่อกันจนเกือบเป็นแอนิเมชั่น ตัวเอกเป็นนักศึกษาที่ชอบถ่ายรูป อาศัยอยู่แถวท่าพระจันทร์ กล้องก็ตามไอ้หมอนี่ไปเรื่อย ข้ามไปฝั่งธนฯ ข้ามกลับมา ไปข้าวสาร ซื้อเสื้อ ซื้อแว่น เข้าผับ ในวิดีโอมีข้อความขึ้นมาบางช่วง เช่น "ตัวรอบเงา" "เงารอบตัว" สรุปผมไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไร แต่ถ่ายภาพสวยดี

2. สงครามประกาศ - bill board attack

   เป็นการตั้งกล้องไว้หน้ารถ แล้วก็ขับไปเรื่อย ๆ ในกรุงเทพฯ ระหว่างทางก็ "ยิง" พวกป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ต่าง ๆ ไปด้วย (ด้วยการทำเครื่องหมายสี่เหลี่ยมสีแดงพร้อมเสียง ปัง คล้าย ๆ เกม Virtual Cop) ตอนท้ายมีวิดีโอให้เห็นว่าพื้นที่แถวเสาของป้ายพวกนั้นจะเป็นแหล่งเสื่อมโทรม

3. จุด...เปลี่ยน - interchange station

   ประเด็นหลักของเรื่องนี้คือ unconscious design หรือการออกแบบที่ไม่ได้ตั้งใจ เช่น เอาถังดับเพลิง(คู่)มาใช้กางถุงดำบนพื้น หรือเสียบขวดน้ำกับช่องว่างระหว่างเสา โดยถ่ายภาพที่ของธรรมดา ๆ แล้วขยายภาพออกมาเป็นการใช้ของนั้นแบบไม่ธรรมดา แต่บางภาพก็ดูจะประชดประชัน เช่น คนทิ้งขยะไว้บนตู้โทรศัพท์หรือกระถางต้นไม้ จบด้วยภาพของเซ่นไหว้เจ้าที่หลายแบบ นัยว่าคนไหว้จะเดาใจเจ้าที่ต่างกัน บางที่ก็แค่เครื่องดื่ม บางที่มีข้าว บางที่เป็นแซนด์วิช

4. shareholder

   เปิดด้วยคำถาม public space = private space? เป็นการสัมภาษณ์บรรดาพ่อค้าแม่ค้าตามแผงลอยข้างถนน ที่ไม่ได้เช่าที่ พบว่าหลายคนขายกันมานานมาก บางคนเป็นสิบปี ไม่มีหน้าใหม่กล้าเข้ามาแย่งที่ บางทีก็มีตำรวจมาไล่ และบางทีก็กีดขวางที่จอดรถ สำหรับงานนี้มีคนเสนอความคิดเห็นตอนจบการฉายว่าเน้นที่ผู้ให้สัมภาษณ์มากไปหน่อย ถ้าคนที่ฟังไม่ทันหรือฟังไม่ได้ยินจะไม่ทราบว่าที่ที่ขายกันนั้นเป็นที่สาธารณะ

5. ห้าห้าห้า - 555

   เปิดเรื่องเป็นคนสองคนคุยกันผ่าน msn messenger ประมาณว่าคนหนึ่งมาเที่ยวประเทศไทย แล้วอีกคนถามสารทุกข์สุกดิบ แล้วก็เป็นภาพถ่ายสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่เน้นสีบางสี ผมก็งง ๆ ตอนหลังถามคนทำเขาบอกว่าเขาพยายามแยกสัญลักษณ์เป็นประเภทต่าง ๆ และปัญหาคือบางสัญลักษณ์ก็ยากที่จะเข้าใจถ้าไม่ใช่คนในพื้นที่ เปรียบเสมือน 555 ของไทย ฝรั่งก็เห็นเป็นแค่ triple five ไม่ได้สื่อความหมายอะไร (ตอนแรกไอ้ผมก็เข้าใจว่าเล่นเรื่องมอบ เพราะเกือบทุกรูปเน้นสีแดงกับสีเหลือง แต่ปรากฏว่าไม่เกี่ยวแม้แต่นิดเดียว)

จบการฉายก็ออกมาคุยกันข้างนอกเล็กน้อย แล้วก็ลาจากครับ มีนัดต่อเลยไม่ได้ดูส่วนอื่นของห้องสมุด ไว้คราวหน้าไปอีก

จบ