ใจหาย
ช่วงนี้รู้สึกโหวง ๆ
บอกไม่ถูก คือมันโล่ง ๆ หวิว ๆ (แต่ไม่วาบหวาม)
มันคงเป็น Quarter-Life Crisis เรียกว่าอะไรดี วิกฤตวัยสลึง/วัยกระเบียด/วัยกั๊ก เรอะ (ฮา)
ตั้งแต่เกิดมามันก็ดูจะมี "เป้าหมายต่อไป" ตลอด จบประถมก็เข้าโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด (บ้านใกล้ จับฉลากได้ ไม่ต้องลุ้น) จะอยู่ต่อถึงมอหกก็ได้ แต่ดันมาโผล่อยู่นครปฐมสามปี แล้วก็เด้งมาอยู่ปทุมธานีอีกสี่ปี
คือแต่ละช่วงที่ผ่านมามันค่อนข้างแน่นอน อาจไม่แน่นอนว่าไปที่ไหน แต่ก็พอจะรู้ว่าต้องไปอยู่ในบรรยากาศไหน
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ไอ้ทางเลือก เรียนต่อ/ทำงาน มันก็ถือว่าเป็น "เป้าหมายต่อไป" ได้อยู่ แต่มันดูไม่แน่นอนเอาซะเลย
เมื่อสักครึ่งปีก่อนก็บ่นอยู่นั่นว่าเบื่อ เมื่อไรจะเรียนจบ พอมันมาถึงแบบพรุ่งนี้มะรืนนี้แล้วก็รู้สึกว่า เฮ้ย! เร็ว!
พูดว่าเวลาผ่านไปเร็วก็ไม่ใช่ นั่งจัดการไฟล์ในคอมเครื่องเก่ามันก็นึกย้อนไปได้เยอะมาก แต่ละปีทำเรื่องบ้าบออะไรไว้บ้าง
ไม่อยากจะใช้คำนี้เลย รู้สึกว่ามันเลี่ยน น้ำเน่า แอบด่าคนอื่นในใจไว้เยอะ
แต่ใจหายจริง ๆ นะ
7 comments
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Thailand License.
Subscribe
ใจสบายๆนะ ความตื่นเต้นรออยู่ข้างหน้า!
It's only just begun.
Future is interesting because we don't know what's going to happen next.
ออกจะน่าเบื่อที่จะพูดคำนี้นะ แต่ก็..
C'est la vie
สู้ต่อไปค่ะ :-)
(ตอนนี้กำลังโดน mid-life crisis อยู่เหมือนกัน)
รีบ ๆ ตามกลับมาแล้วกัน
ผมแวะมาเยี่ยม
ฟุ้งซ่านอีกแล้วสน ไม่มีอะไรทำก็เรียนต่อซิ เรียนในสิ่งที่อยากเรียนจริงๆ อาจจะไม่ใช่วิศวะก็ได้ เรียนถ่ายหนัง(ผมว่าคุณทำได้ดีนะ)นิเทศไปเลย ผมเชื่อว่าถ้าไปเรียนในสิ่งที่ใจปรารถนาจริงๆ จะทำได้ดีกว่าเรียนเพื่อเอาคุณวุฒิอย่างเดียว
ด้วยรักและปรารถนาดีเสมอ
อย่าหายไปแล้วกัน
ถ้าล้มลุกคลุกคลาน ก็เล่าให้ฟังด้วยนา
และถ้าวาบหวาม... ก็อย่าลืมเล่าให้ฟังด้วยเช่นเดียวกัน
ฮี่
i can't understand this language may be google translator will help me in this.
My blog - mobile games
Add your comment